Dodenherdenking 2011 Amsterdam (opa)

Geplaatst op 04/05/2011 door André Himself

Purmerend:

Verzetsstrijders worden niet gemaakt.
Verzetsstrijders worden geboren dat zit in hun bloed zij dragen een rechtvaardigheid gevoel bij hun.
Verzetsstrijders zijn trots zij zijn helden die zich inzetten voor de samenleving.
Wij stonden vandaag vier mei 2011 stil bij Opa, Oma, Papa en zijn broer zij zijn nog steeds voor mij verzetshelden.

Mijn vader Stierf op vijf mei 1985 ter nagedachte is dit nieuws geschreven.
Bij deze gelegenheid denken wij ook aan Reinier en andere kinderen waar vrijheid niet vanzelfsprekend is, verder uitleg kunt u terug vinden op deze weblog wat later zal worden uitgebreid met verdere onthullingen.
Verzetsstrijdersworden geboren maar niet gemaakt.

Klik op de brief hierboven die mijn vader had geschreven naar de Nederlandse Omroep. we zien dit ook elk jaar weer op vier mei tijdens de dodenherdenking voor bij komen.
Dodenherdenking: speech Kamervoorzitter Gerdi Verbeet te Amsterdam op vier mei 2011.

Er is nog veel te verbeteren,” de mistoestanden,” binnen de Jeugdzorg, kinderen hebben er ook niet om gevraagd om achter een hek te worden opgesloten een kamer met een stevige gevangenis deur. Voor het kind maar ook voor het gezin geeft dat niet echt het gevoel van vrijheid. Zeker als de William Schrikker Groep de fouten toegeven.

©A.Fleeré

Dan moet ik even aan mij opa denken de man als verzetsheld, Joden liet onderduiken op de Hoofdweg te Amsterdam. Waar de Duitsers op het veld het afweergeschut, waar nog het oude Gak gebouw staat hun zoeklichten hadden opgesteld.
Mijn vader vertelde het verhaal wanneer het donker werd, zij vliegtuigjes gooide richting de zoeklichten van de bezetters. Daarop meteen de zoeklichten aansprongen en een mitrailleurvuur geopend werd.
Maar toen brak de dag aan dat de Duitsers binnen vielen op de Hoofdweg, mij opa en oma werden mee genomen omdat zij onderdak verschafte aan de Joodse onderduikers.
Mijn oma werd vrij gelaten omdat zij een zorgplicht had over haar kinderen.
Mijn Opa heeft de Oorlog niet overleefd en werd af geknald in Sacksenhausen  op de Industriehof.
©A.Fleeré

Wij als Familie hebben in ons bloed zitten opkomen voor de zwakste in de samenleving. Hier gooide mijn vader van af het balkon vliegtuigjes naar beneden die al zwevend in de zoeklichten van de Duitse bezetters kwamen.

Na de Oorlog weigerde mijn vader en zijn broer om naar   Indonesië te gaan lees hier.Rehabilitatie? Ik heb niks misdaan.
©A.Fleeré

Vandaag vijf Mei 2011 de dag die wij herdenken toen mijn vader overleed op vijf mei 1985 de dag van zijn bevrijding van zijn Pijn., Wij als nabestaanden deze dag nooit zullen vergeten en altijd stil blijven staan wat is vrijheid?. Maar als kind veel mee heb gekregen in mij rugzak als kind dat onrechtmatigheden in het leven bestreden zal moeten worden wat zeker een onderdeel is van onze vrijheid en niet anders. Wij wensen natuurlijk de William Schrikker Groep en zijn medewerkers een fijne dag vandaag, al is vrijheid niet zo vanzelf sprekend, ook namens Reinier.

Oorspronkelijk bericht—–
Van: Carla Verkooyen
Verzonden: dinsdag 6 september 2005 16:00
Aan: A.Fleeré
Onderwerp: Betr.: straf
Urgentie: Hoog

** High Priority **

geachte heer Fleere,
Ik ben het met u eens dat de wet het rechtvaardigheidsgevoel op de
proef stelt maar het zijn dan ook twee verschillende zaken. de wet is
de bodem onder juridische mogelijkheden. De wet wordt gehanteerd in
strafzaken en biedt dan de mogelijkheid een starf op te leggen of een
maatregel in het kader van de straf.
Diezelfde wet maakt het ook mogelijk mensen te behandelen in een
gedwongen kader. Voor de jongeren wordt binnen die wet en regelgeving
geen onderscheid gemaakt tussen strafrechtelijke of civielrechtelijke
aanleiding om die jongere in een gesloten inrichting op te nemen. De
politiek lijkt daar nu wel onderscheid in te willen maken.
bij volwassenen is die scheiding er in grote lijnen wel hoewel het ook
daar mogelijk is gedwongen behandeld te worden op een gesloten
afdeling van een behandelinstelling waar ook mensen verblijven met een
strafrechtelijke aanleiding voor die opname.

Neemt niet weg dat het heel zuur is als je een artikel leest waarin
jongeren grove misdrijven plegen en een jaartje moeten zitten terwijl
Reinier veeleer slachtoffer is van allerlei situaties en veel langer
gebruik moet maken van de instanties.

Misschien is de vergelijking niet helemaal goed maar hij helpt soms
een beetje. “Als je geheel buiten je schuld wordt aangereden en je
loopt daar ernstige verwondingen bij op dan moet je, ook al is het
niet jou schuld, naar het ziekenhuis. Ook als je blijvend letstel
oploopt moet je daar als slachtoffer mee door. Het is dan slimmer om
je energie te gebruiken voor het herstel en het leren leven met.., dan
boos te blijven op de dokter die allerlei nare dingen met je doet of
je zegt dat het niet anders is”

Maar zuur blijft het, dat ben ik met u eens.

vriendelijke groet,

Carla Verkooyen.

bevrijdingsvuurontstoken

Advertenties

Reacties zijn gesloten.